مثل هر بار برای تو نوشتم

دل من خون شد از این غم تو کجایی ؟

و ای کاش که این جمعه بیایی !

دل من تاب ندارد ، همه گویند به انگشت اشاره ، مگر این عاشق دلسوخته ارباب ندارد؟

تو کجایی ؟ تو کجایی ...

و تو انگار به قلبم بنویسی :

که چرا هیچ نگویند

مگر این منجی دلسوز ، طرفدار ندارد که غریب است ؟

و چه عجیب است

که پس از قرن و هزاره

هنوزم که هنوز است

دو چشمش به راه است

و مگر سیصد و اندی از شیفتگانش ، زیاد است

که گویند :

به اندازه یک "بدر" علمدار ندارد

و گویند چرا این همه مشتاق ، ولی او سپهش یار ندارد ؟

پاسخ امام زمان (عج)

تو خودت

مدعی دوستی و مهر شدیدی که به هر شعر جدیدی

ز هجران و غمم ناله سرایی ، تو کجایی ؟

تو که یک عمر سرودی تو کجایی ؟ تو کجایی ؟

باز گویی که مگر کاستی بود ز امامت ، ز هدایت ، ز محبت

ز غمخوارگی و مهر عطوفت

تو پنداشته ای هیچکسی دل نگران تو نبوده ؟

چه کسی قلب تو را سوی خدای تو کشانده ؟

چه کسی در پی هر غصه تو اشک چکانده ؟

چه کسی دست تو را در پس هر رنج گرفته ؟

چه کسی راه به روی تو گشوده ؟

چه خطرها به دعایم ز کنار تو گذر کرد

چه زمانها که تو غافل شدی ، یار به قلب تو نظر کرد ...

و تو با چشم و دل بسته فقط گفتی

تو کجایی ؟ و ای کاش بیایی !

هر زمان خواهش دل با نظر یار یکی بود ، تو بودی ..

هر زمان بود تفاوت تو رفتی ، تو نماندی

خواهش نفس شده یار خدایت

و همین است که تاثیر نبخشند به دعایت

و به آفاق نبردند صدایت

و غریب است امامت

من که هستم تو کجایی ؟ تو کجایی ؟

تو خودت ! کاش بیایی

به خودت کاش بیایی ...